Blog: Wel of geen aandacht voor mijn diabetes

Onlangs was ik met een goede vriendin uit eten. Toen onze bestelling werd opgediend  was ik een inschatting aan het maken van de hoeveelheid koolhydraten op mijn bord en vervolgens mijn insulinepen aan het instellen. Voorzichtig vroeg mijn vriendin wat ik prettiger vond, wachten of beginnen met eten. Een vraag waar ik niet gelijk antwoord op had.

Na een iets ongemakkelijke stilte zei ze dat het best lastig was om met mij over mijn diabetes te praten. Verbaasd vroeg ik om toelichting. Ze vertelde mij dat ik soms geïrriteerd kan reageren als ze naar mijn diabetes vraagt.  Ze had besloten er maar niet meer naar te vragen. Ik was nogal verrast! Maar als ik heel eerlijk ben weet ik dat ze gelijk heeft.

Op veel momenten van de dag is mijn hoofd een ‘mallemolen’ van gedachten en afwegingen over mijn diabetes. Dat gaat ongeveer zo; hoeveel koolhydraten zitten er in het eten of drinken wat ik wil, wat is mijn glucosewaarde op dit moment, zijn het langzame of snelle koolhydraten, op welk moment ga ik spuiten, hoeveel insuline zit er nog in mijn systeem, wat ga ik straks doen, hoeveel insuline ga ik spuiten. Dan heb ik het nog niet eens over variabelen zoals stress, warmte, kou en vermoeidheid. Deze molen is de hele dag en soms nacht in werking.  De ene keer draait de molen hard de andere keer zacht. Vaak kloppen de berekeningen en inschattingen maar soms niet. Wat dan resulteert in een hyper of hypo. Mijn molen draait 365 dagen per jaar rond in mijn hoofd. Als ik aan het meten en spuiten ben en er wordt opeens een keer met grote bezorgdheid gevraagd of het goed gaat, dan voel ik irritatie.

Is het dan zo dat ik liever heb dat mijn vrienden helemaal geen aandacht voor mijn diabetes hebben?

Als ik terug denk aan mijn laatste vakantie met een club vriendinnen op Ibiza geeft mij dat toch ook geen goed gevoel. Uitslapen, uitgebreide lunches en borrels met hapjes. Lekker laat dineren en tot diep in de nacht feestvieren was natuurlijk favoriet. Mijn glucosewaarden vlogen alle kanten op. Natuurlijk had ik dat in de groep moeten gooien maar de drempel was te hoog. Ik moest er niet aan denken dat zeven dames omwille van mij verplicht om zes uur achter hun bord met avondeten zouden zitten tijdens hun vakantie op Ibiza!

Samen met vrienden een keer praten over mijn diabetes is geen gek idee. Alleen moet ik eerst nog uitvinden wat ikzelf prettig vind. Wil ik wel of geen aandacht voor mijn diabetes. Ik ben er nog niet uit!

Share This