Blog: Leven of overleven met diabetes

In mijn coachpraktijk ontmoet ik regelmatig mensen die op jonge leeftijd diabetes kregen en nu ze volwassen zijn vastlopen. Zo begeleid ik een man die vanaf zijn negende diabetes heeft. Op jonge leeftijd besloot hij dat zijn diabetes hem op geen enkele wijze mocht belemmeren in zijn leven. Zijn motto was; alles wat een ander kan, kan ik ook. Hij is medicijnen gaan studeren, liep co-schappen in een derde wereldland en werkte daarna fulltime als arts. Nu zit hij met een burn-out thuis. Of een jonge vrouw die op zes jarige leeftijd de diagnose diabetes kreeg en het verdriet van haar ouders zag. Ze wilde haar ouders niet nog meer verdriet doen en hield zich sindsdien groot als het om haar diabetes ging. Zelfs toen ze in haar pubertijd een eetprobleem kreeg. Of een jongen die vanaf zijn twaalfde diabetes heeft en sinds die tijd de strijd aanging met zijn diabetes en dat als volwassen man nog steeds doet.

Wat deze mensen gemeen hebben is dat ze na de diagnose het gevecht aangingen. Alles moeten kunnen wat je vrienden ook doen, je ouders niet willen teleurstellen en doorgaan met een ‘normaal’ leven. Ze hielden het alle drie lang vol maar winnen van diabetes is een onmogelijkheid en put je uit. Diabetes blijft en is er iedere dag.

Elf jaar geleden kreeg ik te horen dat ik diabetes had en kwam zoals iedereen in de medische molen terecht. Elke dag probeerde ik alle medische handelingen die mij waren uitgelegd zo goed als mogelijk uit te voeren wat veel inspanning, aandacht en tijd vroeg.

Een jaar later zat ik aan tafel bij mijn internist die op haar beeldscherm keek en mij tevreden vertelde dat het goed met me ging. Terwijl ik me juist helemáál niet goed voelde. Ik was verstrikt geraakt in mijn eigen gevoel van frustratie, teleurstelling, angst en boosheid. Ik zag het helemaal niet zitten om mijn hele leven voor mijn diabetes te moeten zorgen en ik vroeg mij af wat voor erge complicaties mij in de toekomst nog boven het hoofd hingen. Ik verlangde terug naar de tijd dat ik alles kon doen en laten zonder na te hoeven denken en vond het oneerlijk dat ik deze ziekte gekregen had.

Dat was het moment dat ik voelde dat ik nog iets anders nodig had dan medische zorg. Bij een coach leerde ik mijn onvrede onder woorden brengen en erover te praten. Ik besefte dat ik in een rouwproces zat en dat al die gevoelens erbij horen en er mogen zijn. Langzaam maar zeker leerde ik mijn diabetes te verweven in mijn leven. Ik besefte dat het niet gaat om het overwinnen van je diabetes maar in harmonie met je diabetes te leren leven.

Share This