Blog: Kerstkransjes als troost

Vannacht had ik een slechte nacht. Mijn bloedglucose heeft de hele nacht rond de dertien geschommeld, terwijl dat rond de vijf moet zijn. Ik weet precies hoe dat komt. Gister ben ik samen met mijn man uit eten geweest in de stad. Fijne kaart met genoeg keuze uit weinig en langzame koolhydraten. Alles ging goed tot we bij het dessert aankwamen, toen kon ik me niet beheersen en bestelde ik de huisgemaakte tiramisu. Niet normaal zo lekker!

Eén van de dingen die leven met diabetes zo lastig maakt, is dat zo’n suikerbom de ene keer goed valt en de andere keer totaal verkeerd. Door die onvoorspelbaarheid kom ik regelmatig in de verleiding. Kreeg ik er maar dikke bulten, rode vlekken of enorme jeuk van. Dan zou ik al dat lekkers zo laten staan. Bij diabetes moet de hoeveelheid insuline en de timing precies goed zijn. Bij mij pakt het heel verschillend uit. Met soms hoge pieken of juist diepe dalen in mijn glucosespiegel als resultaat. En voor die dalen heb ik juist weer suiker nodig.

We zitten middenin de snoepmaanden. Of liever gezegd voor mij de ‘hoe snoep ik niet’-maanden. Hoe weerhoud ik mijzelf van al het lekkers van Sint Maarten, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw en Nieuwjaarsborrels?

In mijn praktijk is suikerverleiding vaak een onderwerp van gesprek. Zo vertelde een jonge moeder met diabetes dat als ze ’s avonds laat doodmoe op de bank ploft, zij zichzelf het liefst troost met een hele reep chocola. Of een vader met diabetes die in een zwak moment het Sint Maarten snoepgoed van zijn dochtertje opeet. Of een jongeman met diabetes die compleet in de stress raakt als er tijdens een borrel met collega’s allerlei borrelhappen wordt besteld. Of een jongen met diabetes die zijn brood alleen wil beleggen met hotel-cupjes zodat hij precies weet hoeveel insuline hij moet spuiten. Allemaal situaties waar een ‘normaal’ mens niet over na hoeft te denken. Voor mensen met diabetes zijn dit momenten van stress, ontregeling en schuldgevoelens.

Toen ik laatst met mijn oudste dochter cadeautjes ging kopen in de stad kwamen we een paar Pieten tegen. De handjes van mijn dochter werden gevuld met pepernoten. Toen Piet mij vroeg of ik ook zin in een handje pepernoten had, zei mijn dochter: “Mijn moeder mag geen pepernoten want ze heeft diabetes”. Heerlijk dat deze beslissing door mijn dochter gemaakt werd.

Share This