Blog: Fantaseren over de Vasaloppet

Na vier dagen intensief trainen in de sneeuw waarvan we in drie dagen de hele Vasaloppet hebben afgelegd zijn we eindelijk toegekomen aan onze wel verdiende rust om ons voor te bereiden op de tocht der tochten. Maar hoe bereid je jezelf mentaal eigenlijk voor op zoiets?

De afgelopen dagen hebben we tijdens de 30 km tochten elkaar aangemoedigd, er doorheen gesleept, technische tips gegeven, samen gelachen, samen genoten en eten uitgewisseld om te experimenteren met de glucosewaarden. Maar zondag sta ik er echt helemaal alleen voor.
Twaalf uur lang tussen duizenden goed getrainde langlaufers die allemaal gefocust zijn op slechts een doel, de finish.

Ik zal mezelf moeten aanmoedigen als ik er compleet doorheen zit. Mezelf blijven motiveren om die dag alles maar dan ook echt alles te geven. Mezelf opbeuren als ik echt niet meer verder wil. En in m’n eentje genieten. Hoe zou het voelen om helemaal op jezelf teruggeworpen te zijn? Als er niemand is waar je jezelf aan op kunt trekken als je stuk gaat?

Houd ik me vast aan de kilometerborden die langs het parcours staan die elke kilometer aftelt hoever het nog is naar de finish in Mora? Of ga ik me richten op de zeven posten die tussen Salen en Mora staan en ga ik van post naar post? Of visualiseer ik de finish voor me en zie ik mijzelf stralend de finish over glijden? Of focus ik mijn gedachten op mijn leven na de Vasaloppet dat ik eindelijk weer kan lanterfanten zonder dat ik me schuldig hoef te voelen dat ik eigenlijk zou moeten sporten.

Het enige waar ik niet over na hoef te denken zondag is dat als ik te langzaam ben, uit de Vasaloppet wordt gevist en zonder pardon in een warme bus wordt gestopt. Einde Vasa.

Share This