Blog: Dreun uit onverwachte hoek

Al dagenlang keek ik ernaar uit om met mijn vijfentwintig nieuwe langlaufvrienden naar het langlaufmekka in het Duitse Oberhof te gaan. Mijn eerste trainingsweekeind als voorbereiding op de Vasaloppet, eindelijk in de echte sneeuw en op echte ski’s. Ik was op alles voorbereid…

Naast mijn nieuwe langlaufpak, muts, handschoenen, onderhandschoenen en buff lag mijn koffer vol met noten, abrikozen, roggebrood, kaas, eieren en een snelle suiker voor eventuele hypo’s. Benieuwd naar het echte langlaufen en mijn glucosewaarden in de sneeuw ging ik vol verwachting op pad.

Aangekomen kregen we direct les op de latten in de sneeuw. De zon scheen, de lucht was strakblauw en de stemming onderling zat er goed in. Het langlaufen ging geweldig! Ook mijn goed gevulde buideltas droeg bij aan de gewenste glucosewaarden. Terug in het hotel genoot ik volop van mijn langlaufvrienden, het diner en de uitgelaten sfeer in de après-skibar. Tot zover liep alles op rolletjes.

Totdat ik de volgende morgen wakker werd. In tegenstelling tot de dag ervoor hing er een grote dikke grijze mistlaag over heel Oberhof heen. Deze grijze laag hing niet alleen in de lucht maar ook in mijn hoofd. Een blik in mijn agenda verklaarde een hoop. Als een blad aan de boom was mijn euforische stemming omgeslagen in een mineur en zat ik onverwachts in mijn PMS.

Met ook nog een plotselinge dubbele pukkel op mijn linkerwang zat ik aan het ontbijt in de ontbijtzaal van ons hotel. Wat de dag ervoor nog zo ontspannen en gezellig was, bleek nu een grote worsteling in mijzelf. De gesprekjes met mijn langlaufvrienden vielen mij zwaar en mijn goede voornemen om koolhydraatarm te eten voelde als omslachtig en ingewikkeld. Het liefs was ik mijn hotelbed weer ingedoken en er pas na een week weer uitgekropen. Met mijn allerbeste tandpastalach op ben ik de dagen doorgekomen. Het leven nemen zoals het is en mezelf oké vinden in mijn PMS was voor die week mijn onverwachte ultieme uitdaging!

Share This